vlug beslist

net zoals met al onze beslissingen, zijn degene die we het vlugst nemen de beste. zo ook onze verhuis naar een nieuwe casa.
waar ik vorig jaar voornamelijk wilde vluchten uit een huis met een verleden, hebben wij nu een huis met een toekomst!

begin februari kwamen we ze tegen, op het net weliswaar, want wij komen alles tegen op het net. een oude boerderij, opgeknapt en instapklaar. en sedert 1 maart 2010 mag ik dan ook trots zeggen dat wij verhuisd zijn!

een oude boerderij heeft zo zijn voordelen: massa’s plaats voor alle kinderen, massa’s plaats voor de hond en alle andere (toekomstige) dieren, ruimtes voor mij, ruimtes voord dimi en ruimtes om te verhuren!!

ok, perfect is het nog niet, zeker met nog een halve loods vol gerief dat ergens in huis een plaats moet vinden.
en ook dit huis zal wel zijn nadelen hebben, waaronder de grote opstap om naar de badkamer te gaan, of de vijver die langs het keukenraam loopt en waar de hond in 3 dagen al 2 keer is ingevallen met alle gevolgen voor het keukenraam dat nu net niet makkelijk bereikbaar is.

Ipv zicht op de halve wereld, heeft mijn bureau uit op de binnenplaats en het bezorgt mij rust. rust omdat opnieuw niemand ons kan storen, rust omdat wij eigenlijk op 2 min wandelen van het ‘centrum’ van dit dorpje wonen. rust omdat de bus de kindjes komt ophalen en savonds terugbrengen (15min na schooltijd zijn ze thuis, zo vlug kan ik ze zelfs niet halen) rust omdat alles eindelijk een definitieve plaats kan krijgen en rust omdat wij eindelijk iets hebben dat, buiten de baby, van ons beiden is.

ambetant wijf

ik voel me schuldig, schuldig omdat ik niet de droomzwangerschap heb die ik de vorige keren wel had. schuldig omdat ik zo ongelooflijk lomp ben dat ik drie keer ben gevallen (waardoor de bloeding waarschijnlijk is ontstaan)

ik heb een buik om u tegen te zeggen. geen enkele broek die nog past, laat staan rokken. hoge hakken zijn hels voor mijn rug. ik heb bandenpijn, last van mijn heupen, ik kan niet slapen en ik voel me net een oude zaag.

tombe la neige

sneeuw… sneeuw… sneeuw…

oh ik haat sneeuw.

Ik weet nog goed toen nina vorig jaar meedeelde dat ze naar Lapland ging, en er ook nog eens had genoten van een schitterende sneeuwreis, ik toch wel jaloers op haar was.  Was dat niet de ultieme sneeuwreis? (wetende dat ski’s en ik niet samengaan)

Wel, ik vrees dat na deze winter sneeuw en ik nooit meer goede vrienden zullen worden. Sneeuw heeft er al een paar keer voor gezorgd dat ik gevangen zit ons huis. (ahja, op hellingen, waar het toch wel nodig is, komen ze niet strooien, maar wel een bordje plaatsen ‘gevaarlijke afdaling’) sneeuw heeft er ook voor gezorgd dat ik al een paar keer op mijn muil ben gegaan, en de laatste keer met alle gevolgen vandien. sneeuw zorgt ervoor dat ik het ongelooflijk koud heb (ook al is het binnen 22°, ik moet 2 truien aandoen om dan nog met een koude neus en handen rond te lopen)

Sneeuw zorgt er ook voor dat ik van die ongelooflijk lelijke schoenen moet aantrekken wil ik buiten komen (lees uggs) willen mijn tenen niet bevriezen. Misschien heeft het ook allemaal te maken met zwanger zijn, maar ik heb het gehad met de sneeuw!

nieuwe tactieken??

net een weekend 4 kids achter de rug. een leuk weekend!

en opnieuw een hoop bijgeleerd over fex haar opvoedingstactiek

haar idee als je kind geconstipeerd zit: steek je vinger in zijn aars en haal de shit eruit!?? dat het kind daarbij roept… dat komt door de constipatie, niet door die vinger in zijn aars. waarom het geconstipeerd zat? dat komt omdat ze bij ons teveel groenten moeten eten!? ik snap dat niet. hoe haal je het in je hoofd om je vinger in een kind van 5 zijn gat te steken? ziekelijk noem ik dat. op het randje van aanranding en misbruik.
je kinderen vaccineren (zelfs de wettelijk verplichtte) dat hoeft niet volgens haar. neen want daarvan kunnen ze gehandicapt worden??? wat ik geleerd heb over vaccinaties, dat is dat die bedoeld zijn om je kind net te beschermen.
of je dochter blijven voorspiegelen dat er geen problemen zijn met haar rekenen (ook al haalt dat kind als hoogste cijfer een 3/10)

eerlijk, ik krijg soms het schijt om telkens dat kind de waarheid hard te moeten vertellen. op deze manier kan 1 haat getuigschrift lager onderwijs niet halen. maar dat is maar bijzaak. dat mag die kleine niet weten! en het past ook perfect in haar plaatje als geiltje telkens de waarheid vertelt, dan is geiltje slecht en gemeen en wil geiltje niet dat ze slaagt.

Ik wil het juist heel hard! hoe vaak ik haar ook vertel dat ik overzitten niet erg vind, ik vind dat wel erg! ik snap dat niet goed dat je midden je lager onderwijs moet blijven zitten. een eerste jaar over doen, of twee maal het derde kleutertje, daar kan ik inkomen. 3 is ook nog heel speels en hoewel ze de capaciteit heeft, zal ze ook iets meer moeten ‘opletten’ in de klas. in je derde jaar lager eigenlijk moeten overzitten, dat getuigt voor mij alleen maar van luiheid. luiheid van het kind en de ouders! een kind moet je aanmoedigen, je moet er mee bezig zijn. je moet dat kind de gevolgen duidelijk maken. meedelen waarom ze net die grens moeten halen. geen rad voor de ogen draaien en zeggen dat het wel zal goedkomen.

misschien focus ik mij daar teveel op, misschien verlang ik teveel van die kinderen. ik weet dat niet iedereen even slim is. maar toch, in ons geval kan ik er echt geen genoegen mee nemen.

ik vraag me af of het niet beter zou zijn om ze de rest van het jaar te laten stoven in hun soepje. ik vind dat ook erg dat er elke keer ze hier zijn ik een preek afsteek hoe belangrijk school wel is en hoe hard IK wil dat ze er iets aan doet! voor mij hoeft ze dat niet te doen. ze zou er alleen zelf beter van worden.

ik vind 1 zalig als kind, en ze zal een geweldige grote zus voor baby worden. ik zie hoe 3 er aan hangt, hoe ze verlangt tot 1 hier terug is.hoe ze naar elkaar verlangen.

ik wou dat er ergens iemand was die me bevestiging kon geven dat ik niet te hard ben voor haar. (en dan bedoel ik niet iemand van mijn kant, want die horen alleen mijn verhaal) en de juf…  we zullen zien op het einde van het jaar naar wiens mond die praat…

op schema

de baby doet het goed! die was bij de laatste controle flink aan het zwemmen! wat een opluchting!

bizarre aan de hele zaak is dat de bloeding zich niet bevond waar ze verwachten dat ze zich zou bevinden.
normaal gezien zou deze zich tussen mij en de placenta moeten zitten, maar deze zat tussen het vlies en de placenta.
gevolg: ik mag nog eens naar een nog meer gespecialiseerde dokter om een andere echo zodat ze kunnen nagaan wat er ongeveer gebeurd is.  ik vraag me af, moet ik nu bezorgd zijn of gewoon blij dat de baby het goed maakt?

maandag zal ik het weten.

en ondertussen mag/moet ik nog steeds veel rusten. lees: niet te lang rechtstaan, geen grote wandelingen, schokken voorkomen (niet springen en geen grote putten doen met de wagen) geen sex, nog steeds niet, tot 1 week nadat ik niets meer verlies!!!, niet heffen. (joepie! dat wordt een verhuis van bevelen geven!)…

ik wou dat we al een paar maanden verder waren…

How to…

make some changes…

We zijn begonnen met de beslissing om er een kindje bij te nemen. eentje van ons twee. eentje die ons allemaal samen brengt, die de sleutel wordt in ons verhaal. eentje die ons nog dichter met elkaar verbind, die ons kindjes verbindt.
Onze wens werd door moeder natuur nogal vlug verwezenlijkt, waarvoor dank.

Goed, dan moet je toch even dieper gaan nadenken, welke veranderingen we nog nodig hebben.

om praktische redenen kwamen wij bij het volgende uit:

een carriere verandering. (onthaalouders vinden is nogal een lijdensweg) Onthaalouders genoeg, maar mensen men een plaatsje vrij, dat is iets anders.

een grotere wagen, maar daar hebben we nog tijd voor.

een groter en beter huis. ons idyllisch plekje hier op de berg, blijkt nogal wat nadelen te hebben, maar we namen er die graag bij. tot over een week, toen we een droom zagen staan die toevallig spoedig vrij komt!

het gevolg is dat wij verhuizen, zo rond de 1ste maart. waarom zo snel? awel omdat ik het niet zie zitten om dat nog later in de zwangerschap te doen.
meer nog, dankzij de verhuis, zal ik al dan niet tijdelijk een andere carriere aanwenden. mijn plannen om in het onderwijs te stappen berg ik ook al dan niet tijdelijk op en ga al die andere mama’s helpen. we verhuizen naar een strategisch gelegen boerderij waar ruimschoots plaats is voor de opvang van enkele andere kids.
er zijn ongeveer een 30 tal onthaalmoeders in de streek waarvan het eerste plaatsje dat vrijkomt ergens april 2011 is. opvang vinden die maar occasioneel nodig zou zijn, dat ziet geen enkele zitten. op familie moet ik niet rekenen (oma wordt deze zomer 80 dus ik kan niet verlangen van haar dat zij klaar staat wanneer ik het nodig heb, hoe graag ze dat ook doet, we moeten realistisch blijven)
als ik er altijd ben voor de kindjes, maakt dat ons dossier om ook dumdum zijn kids bij ons te krijgen een stuk sterker!

alleen… zwanger zijn en al iets ouder zijn, maakt mij toch een stuk paniekerig dan de eerste twee zwangerschappen. toen kon ik de wereld aan en zou alles wel goed komen. daar geloof ik nu ook in, maar niet zonder de innerlijke paniekaanvallen. (misschien zit het effectieve vallen en de gevolgen daarvan er ook wel voor iets tussen…)

de buik.. die groeit! en net zoals bij alle mama’s die niet voor de eerste keer zwanger zijn, is die al goed zichtbaar! dan komt er weer een paniekaanval… die buik zal op zijn grootst zijn in de zomer wanneer het misschien wel snikheet zal zijn…

no sex allowed

waar ik wilde aantonen dat sex en zwangerschap perfect samenging, werd ik door de  natuur afgestraft!

ik mag geen sex hebben, al 14 dagen niet… en ik vrees dat het er de eerste week ook nog niet zal inzitten.

de zin is er wel, maar het zou te veel schokken veroorzaken dus … mag het niet.

en ergens vind ik dat al lang niet leuk meer. ik wil klaarkomen! ik wil dumdum zijn paal zachtjes in me voelen glijden…

dumdum daarentegen mag niet klagen. Ik hou er wel van om zijn paal te plezieren met een bezoekje van mijn mond.

maar hij is medelevend en profiteert er niet van!

de buik… daar kan je ondertussen niet meer naast kijken. die pronkt al voorruit zonder al in de weg te zitten.wat nu nog lekker aangenaam is.

fresh meat

wij gaan voor een thuisbevalling. ik ben dolblij dat dumdum dat ook ziet zitten! dat hij vertrouwen heeft in de kunde van de vroedvrouw en arts. en als het niet lukt thuis (you never know) dan begeleiden zij mij in het ziekenhuis en kan ik daar alsnog natuurlijk bevallen. zonder verpleegsters die om de haverklap komen zeuren, zonder gefoefel om de bevalling  vlotter te laten verlopen.

en nu maar hopen dat baby het blijft goed doen. volgende woensdag mag ik nog eens op controle, zien hoe het met mijn bloeding gaat, of de klonter al weg is en off course zien hoe de baby het stelt.

schrik? ja tuurlijk heb ik schrik, maar zolang ik geen pijnen krijg, geloof ik dat baby het goed stelt.

wat voor mij het hatelijkst is aan de hele bloeding… is die geur… ik zou 35 keer per dag mijn intieme delen wassen enkel en alleen omdat ikzelf die geur niet kan verdragen.

niets dat meer stinkt dan bloed! en hoe bruiner het bloed wordt, wat positief is, want dat wil zeggen dat het oud bloed is en dus dat het bloeden gestopt is, hoe harder ik het vind stinken. precies een slachterij…

ik heb net hetzelfde met vlees. vlees moet uit het papier, meteen in de pan/pot… en ojee als ik dat vlees rauw moet bewerken… ik ben daar even vies van. dat stinkt net hetzelfde. vooral rood vlees!

stuck on the couch

net wanneer je denkt dat alles ok is, loopt het net iets anders…

De eerste twaalf weken zwangerschap zijn al achter de rug en je begint je net iets minder zorgen te maken, tot je opstaat en een plasje bloed in je bed vindt… paniek alom, gehospitaliseerd worden …

maar uiteindelijk zouden een paar weken platte rust moeten helpen. en thank god is de foetus ok.

echtscheidingsperikelen

gisteren voor de zoveelste keer flikken over de vloer gehad dankzij mex. en wederom om mij dezelfde vraag te stellen. (volgens mex mocht ik mijn eigen wagen niet verkocht hebben, hij had er namelijk zijn deel nog niet van gekregen, ik trouwens ‘mijn deel’ van zijn wagen ook niet, zoals zoveel dat ik nog niet heb gekregen van hem, maar dat doet er niet toe)

waar ik bij anderen lees en hoor dat alles smooth verloopt (of iedereen liegt dat ze zwart zien), loopt het bij ons toch net iets stroever, understatement.  en dat ligt niet aan ons:

op twee maanden na, is het twee jaar dat mex alimentatie moet betalen, waarvan ik nog geen enkel centje gezien heb. sedert december heb ik dan ook de procedure gestart voor volledig loonsbeslag. er kan niet gezegd worden dat ik geen geduld heb gehad.

de regeling voor 2 en 3 is om de veertien dagen bij de papa en de helft van de vakantie’s (co-ouderschap was te lastig voor hem, zie ie) nu gaan ze al meer geregeld dat in het begin om de 14 dagen een weekend, allez op zijn minst van vrijdagavond tot zaterdagavond. (ze mogen blijven tot zondag, wettelijk gezien, maar dat past niet vaak)
de helft van de vakantie’s, dat doet hij niet. dat lukt niet voor hem, want hij zou geen verlof overhouden. (zo zijn ze deze zomer vakantie welgeteld 4 dagen na elkaar bij de papa gebleven… waw!
ik vind het jammer voor 2 en 3, die komen telkens ontgoocheld terug.

ons ‘vereffening-verdeling’ vorig jaar in maart hebben wij daarvoor onze eerste afspraak gehad bij de notaris… tot op heden is het daarbij gebleven, meneer cannot make up his mind… gelukkig heeft hij de afgelopen weken een cruciale fout gemaakt en kan nu een versnelde procedure aangewend worden om dat binnen de kortste tijd af te ronden.

maar ik ben degene die moeilijk doet over alles. ik heb geen geduld (alimentatie), ik wil hem uitpersen (ik vertik het om de helft van de waarde van mijn wagen aan uit te betalen) ….

(voor alle wijsneuzen: ik mocht die wagen wel verkocht hebben want die viel niet onder de huwelijksgemeenschap, terwijl zijn wagen dat wel was/is)