make some changes…
We zijn begonnen met de beslissing om er een kindje bij te nemen. eentje van ons twee. eentje die ons allemaal samen brengt, die de sleutel wordt in ons verhaal. eentje die ons nog dichter met elkaar verbind, die ons kindjes verbindt.
Onze wens werd door moeder natuur nogal vlug verwezenlijkt, waarvoor dank.
Goed, dan moet je toch even dieper gaan nadenken, welke veranderingen we nog nodig hebben.
om praktische redenen kwamen wij bij het volgende uit:
een carriere verandering. (onthaalouders vinden is nogal een lijdensweg) Onthaalouders genoeg, maar mensen men een plaatsje vrij, dat is iets anders.
een grotere wagen, maar daar hebben we nog tijd voor.
een groter en beter huis. ons idyllisch plekje hier op de berg, blijkt nogal wat nadelen te hebben, maar we namen er die graag bij. tot over een week, toen we een droom zagen staan die toevallig spoedig vrij komt!
het gevolg is dat wij verhuizen, zo rond de 1ste maart. waarom zo snel? awel omdat ik het niet zie zitten om dat nog later in de zwangerschap te doen.
meer nog, dankzij de verhuis, zal ik al dan niet tijdelijk een andere carriere aanwenden. mijn plannen om in het onderwijs te stappen berg ik ook al dan niet tijdelijk op en ga al die andere mama’s helpen. we verhuizen naar een strategisch gelegen boerderij waar ruimschoots plaats is voor de opvang van enkele andere kids.
er zijn ongeveer een 30 tal onthaalmoeders in de streek waarvan het eerste plaatsje dat vrijkomt ergens april 2011 is. opvang vinden die maar occasioneel nodig zou zijn, dat ziet geen enkele zitten. op familie moet ik niet rekenen (oma wordt deze zomer 80 dus ik kan niet verlangen van haar dat zij klaar staat wanneer ik het nodig heb, hoe graag ze dat ook doet, we moeten realistisch blijven)
als ik er altijd ben voor de kindjes, maakt dat ons dossier om ook dumdum zijn kids bij ons te krijgen een stuk sterker!
alleen… zwanger zijn en al iets ouder zijn, maakt mij toch een stuk paniekerig dan de eerste twee zwangerschappen. toen kon ik de wereld aan en zou alles wel goed komen. daar geloof ik nu ook in, maar niet zonder de innerlijke paniekaanvallen. (misschien zit het effectieve vallen en de gevolgen daarvan er ook wel voor iets tussen…)
de buik.. die groeit! en net zoals bij alle mama’s die niet voor de eerste keer zwanger zijn, is die al goed zichtbaar! dan komt er weer een paniekaanval… die buik zal op zijn grootst zijn in de zomer wanneer het misschien wel snikheet zal zijn…
Geef een reactie
Reageren?
RSS met reacties TrackBack identificatie URI
