hoor je ook dat tromgeroffel op de achtergrond?

langzaam komt het luider, ik zei langzaam…

sssst …

Ik heb een vivid imagination. En blijkbaar kan ik het verbaal nogal goed beschrijven. (geluidjes, en gezichtsuitdrukkingen.. ik krijg iedereen wel mee) maar ik heb ook een zieke fantasie. In mijn fantasieen moet het er altijd over zijn (ahja, dat is voor mij ook zo leuk aan fantasie)

gisteren waren we weer vertrokken, het begint steevast met iets kleins, maar eindigt grandioos!
het begon met de ontharing van JJ, zijn rug. (dat die dringend nog eens moet gedaan worden) ik brei daarop verder en vertel dat hij deze keer zijn reet moet mee waxen. ik ga verder: stel je voor, ik doe je reet en dan voel je zo een strip tegen je ballen geduwd worden. je roept nog niet mijn ballen, niet mijn ballen, aaaaaaaauuww te laat… JJ verwijt me dat hij zo ongelooflijk mee gaat in mijn fantasie dat hij dat voelt. dat ik toch wel een ziek wijf ben. zou je dat echt doen, vraagt ie?

Ja, zeg ik eerlijk, maar niet op die manier.  stel, dat er ergens een job wordt aangeboden waar je gewoon informatie uit mensen moet halen. je wordt betaald en hebt alle vrijheid om te doen wat je wilt, zolang je maar de info eruit haalt. natuurlijk is het de bedoeling dat de mensen blijven leven. wel, ik zou dat goed doen. mensen manipuleren door middel van auditieve en visuele impulsen en af en toe ook wel eens… beetje pijn bezorgen.  ze moeten de info lossen en als je eenmaal op dat niveau speelt…

Wat er daarna allemaal op tafel gegooid is, durf ik eerlijk niet allemaal schrijven, maar een van ons technieken zou zijn: iemand zit vastgebonden op een stoel, handen achter hem. voor hem hangt een tv waarop hij alles kan ‘volgen’ wat achter hem gebeurt. Hij  ziet dat een metalen pook gloeiend heet verwarmd wordt. hij hoort de geluiden die daarbij horen. hij ziet de persoon de pook uit het vuur halen, en hoort stappen die dichterbij komen. op zijn arm wordt een koude metalen pook geduwd, maar hij hoort het sissend geluid dat het vlees zou maken mocht die pook warm geweest zijn… eender wie daar zit, zal op dat moment geloven dat hij verbrand werd. (niet veel later zouden er toch zijn die het zouden doorhebben)

JJ vindt dat ik die fantasie moet omzetten in verhalen, maar ik ben bang dat net die nooit zullen gelezen worden wegens te erg. Ik ben al lang blij dat er zijn die er naar luisteren.

Je mag natuurlijk naar het volledig liedje luisteren, maar als je precies wilt volgen met mij, moet je beginnen luisteren van 3′15″.
Dit is een liedje die exact weeergeeft voor mij hoe mijn hoofd eruit ziet soms. er zit vanalles is en alles wordt gemixt en zelfs de tekst klopt, harde beat, gitaar, melodie… opbouw…

Ik hoop dat je de gekheid voelt.

En dat voelde ik ook bij de dokter, in de wachtzaal dan.

Mijn dokters  hebben een ‘huisartsen-praktijk’ (lees, ze zijn met drie, 2 mannen en een vrouw) Ik ben ‘klant’ bij de twee heren, die hadden al een aantal jaren een duo-praktijk en de oudste van de twee is al mijn ganse leven mijn huisarts.

Ik stap de wachtkamer binnen. Er zit een oudere dame, een dertiger, een 50+ koppel, een veertiger, moeder en dochter, waarvan de dochter ongeveer mijn leeftijd moet zijn en jonger meisje die ik niet ouder schat dan 22. Ik neem plaats en neem meteen ook een boekje, ervan uitgaand dat het ongeveer fifty-fifty zal zijn voor de dokters. (tijdens het spreekuur zitten telkens minstens 2 dokters) Hun gebouw is nog maar een paar maanden in gebruik en zoals met alle nieuwbouw dinges zijn er hier en daar details nog niet afgewerkt.

Ik probeer te lezen maar blijkbaar zijn de veertiger, het jonge meisje en ik de enigen die de rest niet kennen. Er ontstaat een ‘gesprek’:

waarom de vrouwelijke dokter er zo lang over doet bij die patient, goh, en ze gaat nu naar haar auto, zou ze iets vergeten hebben? wie komt er allemaal voor de mannelijke dokter? (ik zeg niets, die mensen zitten er voor mij, dus hoeven ze hun geen zorgen te maken bij welke dokter ik moet zijn) dat het eigenlijk niet leuk is dat iedereen in dezelfde wachtzaal moet zitten, want er is geen overzicht. (duh, je weet wie voor je zit, dus…) soit een hele hoop gekwetter over hoe slecht ze de indeling van het gebouw vinden, dat je ook niet zomaar bij de doc kunt, want hun deur is met beveiliging… Ik kijk op en wijs de 50+ heer de ruimte rechtover de wachtzaal, zie je dat? dat wordt een receptie, daar zal je je moeten aanmelden en meedelen voor welke doc je komt, de persoon zal je dan doorsturen wanneer de dokter klaar is. de heer staat recht, kijkt mij wel heel verontwaardigd aan. loopt naar de balie die reeds gemaakt is, kijkt, komt terug en zegt : ‘awel, get gelijk, moh, dak dat no nie hezien ee, en ‘kom ier bijkans olle doagn’ ik glimlach. de heer mag binnen gaan. niet veel later steekt hij zijn hoofd terug binnen in de wachtzaal : ‘ket hevroagt, tè woar wa da je zeht’ ik glimlach terug.

beetje later mag ik bij mijn dokter binnen. hij lacht en bedankt me, blijkbaar heb ik die heer op de een of andere manier gerustgesteld…

waarom dan dat liedje? wel, hun gesprek maakte mij gek in mijn hoofd, de onwetendheid van mensen of het niet willen weten, het denken met paardekleppen, …

maar ook mijn infected gedoe waarvoor ik bij doc was, maakt mijn hoofd zo gek. tijd zal het uitwijzen en geduld zal ik moeten hebben…

zou het dan toch mijn ongeduld zijn die mij insane maakt?

Liefde heeft u altijd goed bij u kloten! (lach)

Serieus!? Ja, toch wel serieus. Nu ben ik niet spiritueel aangelegd, maar toen ik de grote L tegen kwam, was ik wel even van mijn melk. En ik dacht dat ik al gezien had wat liefde was. Not!

Liefde maakt u gek, stilletjes, impulsief maar uiteindelijk gek. Liefde is weten dat als je die berg afrijdt, je hard op je bek zal gaan, en het zal pijn doen, maar je doet het want hij wilt het zo graag en jij wilt alles doen voor hem.

Liefde is zo ruim en toch zo klein. je voelt het niet zitten, het stoort je nooit, je ziet het nooit, maar het is er wel. bij elke stap die je neemt fluistert het iets in je oor.

Liefde is poppentheater met in de hoofdrollen, vreugde, verdriet, genot, pijn, vrijheid, schrik, zekerheid, twijfel, censuur, iets en niets…

Liefde is een virus die zich nestelt in je lichaam en stilletjes aan overneemt.

Liefde bestaat niet zonder pijn. En liefde maakt je blind voor alles, terwijl je donders goed weet dat je lichaam/geest zal reageren, maar uit liefde neem je dat erbij.

Liefde is mooi en voedend.

Liefde is elkaar begrijpen zonder woorden.

Liefde zal ik nooit helemaal begrijpen en nooit perfect kunnen beschrijven.

Op Facebook zijn ze allemaal al langer bezig met ‘terug in contact komen’. De ene, al dan niet bewust, vergeten ‘vriend(in)’ van vroeger na de andere meld zich aan. Sommige ben ik echt blij terug te zien en nog blijer als ik dan zie dat ze het goed doen. Hoewel… het kan ook allemaal schijn zijn. Je hebt maar een paar leuke foto’s nodig om het er goed te laten uitzien. Maar ik moet toegeven, het is wel leuk om met sommige terug in contact te komen.
En nu is het hek helemaal van de dam.
Onze middelbare school viert een zoveel jarig bestaan en heeft toch wel een plakje op facebook…
Gevolg is dat je nu niet meer naast een paar mensen kan kijken. En zij niet naast mij aangezien ik bij het ‘talent in de kijker’ sta.
Talent in de kijker… Het zijn allemaal talenten op de school. En ja, de een zal al wat meer talent gehad hebben om de leraars naar hun hand te zetten of medelijden op te wekken dan de andere. Of iets beter is wiskunde… Toen F, de mama van R die op haar beurt een vriendinnetje van 3 is, bevestiging zocht of ik daadwerkelijk ook daar op school had gezeten en zij die vond, haalde ze een blad boven. Een beetje uitleg en eronder de vraag of ik wou meewerken aan dit speciale feestjaar. Ik heb een warm hart voor die school en zonder nadenken zei ik ja, goed, ik doe mee. ik wist nog niet wat en had daar ook niet verder aan gedacht tot twee weken terug. F vraagt of ik zou kunnen aanwezig zijn op de eerste vergadering.  Ik stap de grote trap op en bedenk dat ik nooit eerder langs die deur ben naar binnen gegaan. (ahja… veel te zichtbaar!!)  Ik wil me aanmelden aan de receptie, maar niemand te zien. (wel te horen) Ik wacht eventjes en ga dan gewoon door. In het lokaal naast de receptie zie ik nog steeds dezelfde dame kopies nemen. Verschrikt komt ze  uit haar lokaal en kijkt mij vol ongeloof aan. Ik leg uit waarvoor ik kom en vraag in welk lokaal ik zijn moet. Even is het stil, en nog even,… (even twijfel ik aan mezelf en vraag me af of ik wel gezegd heb wat ik dacht) maar dan komt de verlossing… een collega van haar komt van boven en vraagt mij nogmaals hoe of wat.  maar die weet niet waar ze samen komen. ze kijken elkaar aan en zuchten, wie zou dat weten.  Ik hoor een deur open gaan achter me en draai me om.

De directeur komt uit zijn bureau en wil op de 3 jongens toestappen die zitten te wachten. Hij kijkt op, ziet mij en begroet me dan met mijn achternaam. fuck, dat is lang geleden, maar zijn intonatie is nog steeds dezelfde. zijn gezicht wordt minder strak naarmate hij naar me toewandelt en ik voel toch wel enige warmte. ‘ik ben blij dat u erbij bent. u bent een heel bijzondere studente geweest, eentje waar wij als school altijd trots op zijn geweest, niettegenstaand u extravagante uitspattingen. Die zijn toch over, nietwaar?’ Ik schater, ik kan er niet aan doen. Ik kijk hem aan en knik en verontschuldig mij. Dan zeg ik hem, dat ik nu niet echt een schoolvoorbeeld ben, maar ik ben wel blij met de credits.

Hij stuurt mij naar de leraarskamer waar al een aantal leraren, leerlingen en ex-leerlingen zitten.
een onbekende leraar vraagt wie ik ben en zegt : u bent te laat. Ik reply: ik was 10 minuten te vroeg, maar dankzij de functionele werking van het onthaal en een preek van de directeur ben ik inderdaad te laat. Zal ik mijn agenda laten aftekenen op het leerlingen secretariaat? En ik open mijn bruin lederen aktetas (waarbij ik al verscheidene kwijlende blikken zie bij enkele leraressen) en haal er mijn filofax uit. Een A4 agenda met lederen kaft. Ik haal er een naamkaartje uit en overhandig het aan de ‘lijdende’ persoon.  We worden verstoord door de deur die open gaat en leraar D komt binnen. (leraar D was een schoolvriend van mijn ma en ik ken die meneer heel goed, gelukkig) Ik kijk hem aan en zeg, je bent te laat, je moet je verantwoorden voor die meneer daar. Ik heb een excuus, wat is het jouwe? D lacht en zegt: na al die jaren is er nog geen een die jouw het zwijgen heeft kunnen opleggen. Ik wil straks nog even met je babbelen. Ik knik en ga zitten.  Meneer X begint zijn uiteenzetting en laat dan de leerlingen overnemen. Die leggen haarfijn uit dat wat er allemaal zal gebeuren en ook een heel verhaal over filmpjes. Daarna danken ze een paar heren omdat die er willen aan meewerken, een paar dames waaronder ook ik. Ik kijk naar F en vraag is het de bedoeling dat je mij filmt? Ze knikt enthousiast. Shit! Ow… Fuck.

Ik krijg een vragenlijst mee en de vraag om een afspraak te maken met de leerlingen die mij zullen ondervragen, filmen, volgen… Ik ben een schijtlaars en durf dat eigenlijk niet doen. Zo eventje een paar dagen in mijn prive laten kijken. Vertellen over vroeger (ok, er zal veel sensuur op zitten), je levensloop (prive en proffesioneel) en dan een huidig beeld van je leven nu. Dat wil ook zeggen dat ik klanten zal moeten overtuigen eraan mee te werken.

Help???!!!

‘you can leave your hat on…’ galmt door de boxes. een donkere zaal met op het podium 4 stoere kerels in wit pak en zwarte hoed op. bij het eerste refrein spelen ze hun hoed kwijt. de zaal wordt opgehitst. zwepend bewegen ze zich op de muziek, tijdens de strofe zijn ze allevier druk bezig de knopen van hun jas los te maken… wat eronder zit, zijn 4 jonge bovenlichamen… de zaal wordt wild! gefluit, gejoel, ze willen allemaal meer…

De muziek dooft zachtjes en een stem neemt over: ‘dames en heren, dit waren ze allemaal, de leerlingen van het zesde leerjaar 1 en B’

we bevinden ons op het ouderfeest.

ik zie de hele kleuterafdeling passeren, 3 eerste kleuter klassen, 2 tweedekleuterklassen en 2 derde kleuterklassen. Ik zie kleine vlindertjes, bijtjes, lieveheersbeestjes, maar ook stoere russen, slappe grieken, fluitende peruanen, jodelende tirolers…

Ik neem de camera bij de hand want de drie klassen van het eerste leerjaar zijn aan de beurt. De ‘Melkel Djalksom – medley’ doet mij inzien dat die kleine kleuters al groot aan het worden zijn. Dan is ze daar, haar lange blonde haren los onder de zwarte hoed, een zwart shirt met witte das, zwarte broek, zwarte schoenen, witte kousen EN één witte handschoen. De stokjes die ze bij heeft zwierig zwaaiend op de muziek (They don’t care about us).

Hierna volgen de tweede leerjaar A, B en C. Zij brengen een ‘filmuziekmedley uit de jaren tachtig’. Na Flashdance en Fame, is het de beurt aan Footloose. Nr 2 komt wel heel stoer op en zijn zonnebril maakt van hem een showbeest (al is het maar dat hij zo waarschijnlijk niet ziet dat er wel veel volk in de zaal zit…)

Ik geniet van de rest van de show, de overgave van de kinderen, hun gezichten als ze applaus krijgen.

Ik ben trots op de school waar mijn kids gaan. En supertrots op mijn kids natuurlijk…

Ik heb niet 4 kindjes, ik heb er 6!

Zes die effectief bewezen hebben dat ze begeleiding nodig hebben, de kleinsten (1,2,3 en 4 dat is logisch) de andere twee… die laat ik wijselijk zelf hun positie innemen.

Ik heb er 6 waartussen ik moet bemiddelen. 6 die zo ‘kindskoppig’  maw niet beseffen dat ze koppig zijn op de verkeerde momenten.

6 die te pas en te onpas elkaar zitten opjutten en meestal nog een schepje bovenop willen doen. en waar ik dan het aangestoken vuur mag gaan blussen

6 die niet eerlijk zijn

6 die beloftes nogal ‘relativeren’

5 (bij die een doet zijn echte mama dat) waarvan ik constant achter hun aan moet lopen, dingen moet onthouden voor ze, opruimen, klaarzetten, zoeken, helpen, luisteren, boos zijn, opletten wat ik zeg en tegen wie en hoe, herhalen, herhalen en herhalen en geduld opbrengen en lief zijn en zacht zijn en niet te rauw …

6 die op mij rekenen

6 die mij unaniem en zonder democratie zullen moeten laten regeren, want die democratie… die brengt ons nergens. on the contrary. ik hou van vrij denken en van vrije meningsuiting en daar zal ik mij ergens een beetje aan houden, maar voor de rest schakel ik over op dictatuur.

ICH BIN KEIZERIN!

Lieve Sint

Het is al lang geleden dat u van mij nog een briefje kreeg.

Ik ben het hele jaar braaf geweest.

Ik heb mijn uiterste best gedaan om niet te zagen en niet te klagen. Ik heb afgelopen jaar geen enkel kado gekregen.

Nu wil ik u toch vragen, lieve Sint, wanneer u na uw ronde op 6 december, niet te moe bent en nog wat vrijgevigheid over hebt… kan je even bij mij passeren?

Ik zou het enorm apprecieren.

15 minuten van perfecte beheersing.

15 min van intense frustratie

15 min van ongeduld

15 minuten op jezelf inpraten

die 16de minuut was erover, dan lag het eruit ook…

we zijn middag, ik bevind me in de aldi van mijn geboortedorp. voorlopig werkt mijn tactiek, briefje mee, verstand op nul en enkel naar dat briefje kijken. aan de kassa, zijn er twee kassiersters, eentje met een lange rij vol kleine en middelgrote karren en eentje met 2karren, waarvan de laatste heel vol is geladen. de dame lijkt mij niet ouder dan 45. Ik besluit om achter de volle kar te gaan staan, iemand moet het doen en de eerste kar is al bijna aan het afrekenen.

Ik sluit achteraan aan en niet veel later komt er nog een kar achter me staan. de dame voor mij beschikt ondertussen over een volledig vrije band en ik begin mij af te vragen waarom ze in hemelsnaam nog niet begonnen is met uitpakken. dan begint ze eraan, de grote dozen vooraan op de band, de potten in de midden en al het zachte achteraan, we pakken uit aan een snelheid van maximum twee stuks per keer en een gemiddelde bedenktijd van een paar seconden om te weten waar het gepakte goed moet geplaatst worden. het is mijn eigen fout, ik moest er maar niet achter gaan staan.

de kar is halfleeg, de kassierster heeft ondertussen een wafel gegeten, muntstuken bijgevraagd, haar installatie schoongemaakt. onze blikken kruisen, misschien leest ze mijn wanhoop, in ieder geval, spoort ze de dame aan om iets vlugger uit te pakken. ik durf eerlijk gezegd niet op mijn horloge kijken, om mijn frustratie te sparen. ik doe mijn oren dicht voor de mensen achter me die stilletes mopperen.

wanneer de kassierster al een paar dozen van de band haalt, maak ik vlug gebruik van de vrijgekomen plaats en plof er een hoop boodschappen op (wetende dat dat niet naar de zin van de dame voor mij is, maar ergens wil ik ze gewoon duidelijk maken dat het een beetje vooruit moet gaan)

haar kar is leeg en de kassierster kan verder gaan. ah, neen, niet zo vlug, want alles moet perfect gestapeld worden, wat de kassierster in mevrouw haar kar legt, haalt zij er weer uit om elders te leggen. ik krijg stilletjes een lichte waas over mij en hoop gewoon dat ze het niet te lang rekt. ik kijk de dame achter mij niet aan, kijk niet naar de andere kassa, gewoon mijn briefje en af en toe eens piepen hoever ze zit (alhoewel, als de band niet veel opschuift, …)

88,67€ hoor ik zeggen, ik kijk op en ja, ze mag afrekenen. mevrouw haalt haar portemonnee uit, dan nog een andere, dan nog een, dan rommelt ze in har tas en zegt… neen, ik ga der niet geraken, ik ga met bancontact betalen…. (zucht van mij en van kassierster)

betaling is ok, alleen ligt haar cash geld nu nog op die toonbank. ik knijp mijn vingers half murw en hoop dat ze dat gewoon neemt en weggaat. maar neen, elk briefje moet weer in het portemoneetje vanwaar het uitkomt.
geld zit weg en… ging ze haar boodschappen aan de kassa nog eventjes herschikken en terug uitpakken!!!! dat was voor mij derover en ik heb haar dan ook vriendelijk mijn ongenoegen meegedeeld. ik heb ze zelfs een beetje geholpen en haar kar geplaatst bij die banken die voorzien zijn om te gebruiken om boodschappen op te herschikken. dan heb ik de mijne allemaal in de kar gekegeld en betaald. en groot was mijn jolijt toen bleek dat ze naast mij geparkeerd stond. ik kon dan ook niet laten om haar erop te wijzen dat ik best kan leven met iemand die alles volgens bepaalde regels wil hebben, maar dat ze daar de anderen niet mee moet lastig vallen, het uiteindelijke sorteren, doe je toch het moment dat het in je wagen komt …

sex is een spel. en ik weet het, moeilijk gaat ook. maar sex, dat moet je simpel houden. simpel in die zin dat sex niet mag gebruikt worden voor andere doeleinden dan dat het er is. Sex is geen wapen om de ander mee te straffen, sex is ook geen middel om het goed te maken.

sex is één van onze basisbehoeften en net als eten, hoe meer je ermee bezig bent, hoe beter je erin wordt. het lukt niet bij iedereen om van de eerste keer een perfect gekookte aardappel te serveren, maar na 20 keer aardappelen koken, zal dat al veel beter gaan, en na jaren… idd dan is het ondertussen al zo in je ingeprent, dat de halve wereld al moet vergaan voordat jouw aardappelen aanbranden of nog niet gaar geserveerd worden.

al 12 jaar,  hoor ik van mannen dat het kutje ‘zo geil’ niet meer is. awel heren, ik zal u een stappenprogramma geven hoe je een kutje verandert naar een geil blijvend kutje. let wel op, eenmaal hiermee begonnen, moet je het volhouden!

stap 1:

begin bij de start (voor een nieuwe relatie) of vergeet de voorgeschiedenis (voor de reeds gerelateerden)

stap 2:

maak haar gek met je handen en mond. geen penetratie! doe extra je best, laat haar desnoods een paar keer klaarkomen zonder dat jij klaarkomt (ruk je daarna of ervoor af zonder dat ze het ziet…) maak je geen zorgen dit is stap 2, een stap die niet vaak moet herhaald worden. En je zal zien, je zal er ook van genieten. kus haar, streel haar, bef haar, vinger haar… whatever she likes, uitsluitend penetratie, niet vaginaal, niet anaal. dit is het moment om uit te zoeken waar ze geil van wordt, waar ze gek van wordt… je kan ze wel vragen je te pijpen… maar lul gaat niet in het poesje! hou dit een aantal dagen vol. meer nog,  hu dit een paar weken vol. naargelang de geilheid oploopt van mevrouw. je zal zelf merken, als ze een paar keer na elkaar is klaargekomen van enkel je handen en mond, zal haar kut smeken om er een paal in te krijgen. ook al neemt ze zelf initiatief gedurende deze periode, geen penetratie! hou hier wel regelmaat in, 1 keer per week, zal de tijd die je nodig hebt om haar botergeil te krijgen alleen maar langer maken. hier komen we al een belangrijk punt tegen, hoe vaker… hoe vlugger de penetratie zal volgen. een tweede belangrijk punt is dat je ze wel moeten laten klaarkomen, elke keer!

stap 3:

De penetratie. Je zal zelf wel merken hoe geil het poesje loopt en wees niet te vlug tevreden, een dag langer is een geiler poesje! waar hoe en wanneer je dan de eerstkomende keer penetreert, maakt niet uit, zorg dat ze bijna op haar hoogtepunt is, en dat ze niet meer verwacht om nog geneukt te worden.

stap 4:

blijf aan haar friemelen! blijf met je handen haar bewerken. met je mond, blijf die zones gebruiken die je gevonden hebt die haar extra geil maken. als man ben je grotendeels verantwoordelijk voor de geilheid van je vriendin.  een nat poesje moet je nat houden en niet laten uitdrogen.

alles zit hem dus in het gedrag, de slijtage, de aandacht, de ‘investering’ die je wilt maken in je relatie. geilheid is iets dat gestimuleerd moet en kan worden.  je mag er nooit vanuit gaan dat de andere geen stimulans nodig heeft, of weinig stimulans.

met dit wil ik niet de schuld niet in de schoenen van de mannen schuiven, maar het zijn wel tips die kunnen helpen